یک علی یک بلاگ

-این قالب با IE مشکل دارد ها !

-این پست با به طرز عجیبی پاک شد . به همین خاطر از آقای گوگل ریدر کمال تشکر را داریم که در برگرداندن آن همکاری لازم را مبذول نمودند .

سلام . به گیرنده‌های خودتون دست نزنید . این منم که دوباره وبلاگ آپ می‌کنم . حالا حتما می‌پرسید چی شده که یادی از وبلاگمان کرده‌ایم . تنها دلیل این آپ به جا آوردن رسم ادب و قانون نانوشته‌ی وبلاگ نویس‌هاست که معمولا در آخرین روزهای سال پست ویژه‌ای برای تبریک و حلالیت و این جور چیزها می‌نویسند . وگرنه در حال حاضر حتی یک اپسیلون انگیزه‌ای در وجود خودم نمی‌بینم که بخوام دوباره بنویسم و کاملا مرگ وبلاگی خودم را حس می‌کنم .

امسال با همه‌ی خوبیها و بدی‌هایش تمام شد . سال دیگر هم تمام می‌شود به یک چشم به هم زدن . قطعا هر کدوام از روزهای سال برای خودش یک دنیا ماجرا دارد . ولی در زندگی هر شخص مثل همان پستی که در آن یکی وبلاگ مرحوممان نوشتیم نقاطی وجود دارد به نام نقاط مرجع . مثل یک اتفاق خوب در زندگی ، موفقیت تحصیلی ، عوض کردن منزل ،  پیدا کردن یک دوست خوب  حتی گرفتن مثلا گواهینامه‌ی رانندگی یا حتی عاشق شدن  !  خب همین الان که هنوز سال جدید نیامده اگر از شما سوال کنند سال 89 چطور بود قطعا تمرکز شما روی این نقاط مرجع خواهد بود . مثلا ده سال بعد هم که بخواهند همین سوال را از شما بپرسند باز همان نقاط مرجع را به یاد می‌آورید . با این تفاوت که نصفش از یادتان می‌رود .  این همه کبری صغری برای این بود که بگویم  سر سفره‌ی هفت سین هر چه آرزو کنید برآورده می‌شود . پس آرزو کنید و زیاد آرزو کنید برای هر که دوستش دارید که خدا بدهدش از این نقطه‌های مرجع از نوع خوبش را  . چون تمام این مهمانی‌ها و سریال‌های آبدوخیالی و سیزده به‌در و ...  اینها همه روزمرگیست ولی  لحظه‌ی تحویل سال شیرین است و غم بعد از به صدا درآمدن توپ غمی شیرین‌تر .

این روز‌های آخر سال دلم تنگ می‌شود و امسال هم بدجور تنگ شده . اولش نمی‌دانستم چه بنویسم و برای همین تقلب کردم و سری به آخرین پست دو سال قبل زدم .باز یک سری خاطرات زنده شد .  یادش بخیر وقتی داشتم این را می‌نوشتم . بزرگترین دغدغه‌ی زندگی‌ام این کنکور بود . یا اینجا که نمی‌دانم دلم از چی گرفته بود که می‌خواستم در اینجا رو تخته کنم . یادش بخیر .در کل امسال اصلا سال وبلاگم نبود . تابستانش به یک بد بختی مهاجرت کردیم و بعدش هم که می‌دانید خودتان . همین طور که وبلاگ‌نویس خوبی نبودم ویلاگ‌خوان خوبی هم نبودم . خودم میدانم  و قبول دارم که سر نمیزدم یا اگر هم سر میزدم دیر به دیر بود . به بزرگی خودتان ببخشید و حلالمان کنید . 

و در آخر باز هم آرزو می‌کنم که سال جدید بهترین سال زندگی‌تون باشه و به همتون به آرزوهاتون برسید  زیاد زیاد .بازم  این دعا رو می کنم

اول دعا برای ظهور آن بی مثال

دوم تمام ملت بی ضرر و بی ملال

سوم رسیدن ما به قله های کمال

چهارم تمام جیب ها پر از پول ، اما حلال

ادامه ي نوشته

حتما شما فوتبال دوست دارید .  حالا نوعش فرق نمی‌کند از  دستی و پایی بگیر تا چمنی  و سالنی یا حتی آقایون و بانوان !  تا حالا دیده‌اید یکسری از این بازیکنان تا تقی به توقی میخورد  زود جو گیر می‌شوند و هوای خارج رفتن یا به قول خودشان لژیونر بودن به سرشان می‌خورد . خارج از کشور که می‌روند جز عده‌ای محدود پس از مدتی که زوارشان در می‌رود دوباره بر می‌گردند و همین داخل کشور عمر فوتبالی‌شان را تمام می‌کنند . این شده است حکایت ما ! شما که شاهدین ما وبلاگ نویسیمان را از همین زمین خاکی‌های بلاگفا شروع کردیم  و کماکان خودمان را یک بلاگفایی می‌دانیم .  تا چند فصل هم در لیگ دسته هفتم همین بلاگفا توپ زدیم . آنجا که امکانات نبود . برنامه نداشت که . سازمان لیگ اعلام می‌کرد مسابقات به مدت چند دقیقه تعطیل می‌باشد ! بعد این چند دقیقه می‌شد چند روز ! اگرم میخواستی حرفی بزنی رئیس کمیته انضباطی با یک کلیک ساده یک محرومیت مادام‌العمر برات میدوخت  شما که دستمان جایی بند نبود .

خلاصه این شد که ما مجبور به ترک وطن شدیم . لیگ بلاگفا را به مقصد لیگ حرفه‌ای ب لا گ اثباط ( خدایی میترسم اسمش ببرم که اینجا رم ازم نگیرن ! ) رها کردیم . به یک بد بختی تمام خانه زندگیمان را بستیم و با خود بردیم . این زرق و برق های آن‌ور آب هم بی‌تاثیر نبود . آنجا همه چیز برنامه داشت . امکانات بود . حالا بعضی‌ها می‌گویند آنجا محیطش خشک بود روح نداشت ولی خدایی این‌جوری نبود .

یک مدتی گذشت . کم‌کم داشتیم با زندگی در غربت آشنا می‌شدیم . سرمان توی کار خودمان بود . به کسی کار نداشتیم که چه کسی چه می کند و این حرفا . تا اینکه یک روز ...

خودتان که همه چیز را می‌دانید .  وبلاگمان چیز شد . می‌خواستیم همان جا ادامه دهیم ولی بعد به این نتیجه رسیدیم که نمیشود که هر دفعه با کلی جنگولک بازیو چیز شکن وارد شد . تصمیم بر این شد که تا اطلاع ثانوی یعنی تا وقتی دست از سرکچل ب لا گ اثباط بر نداشته اند همین جا در خدمت باشیم . آن وبلاگ دیگرمان هم سر جایش هست فعلا کاری به کارش نداریم .  از تمامی خوانندگان روشن و خاموش هم عاجزانه درخواست می‌کنیم این آدرس فید ما را داشته باشند تا در چنین مواردی بحرانی به مشکل بر نخوریم .

آدرس فید ما : http://feeds2.feedburner.com/yekali

این روزا شاهد پخش سریالی هستیم به نام فاصله‌ها . این  سریال یکی دو ماهی مردم بیچاره را علاف می‌کند حرص میدهد اعصاب خورد می‌کند و در آخرش هم همه چی به خوبی و خوشی تمام می‌شود . اینجا ما قصد داریم قسمت بعدی این سریال را برایتان پیش بینی کنیم که اگر حال و حوصله‌ی تماشا نداشتید بدانید چیزی را از دست نداده‌اید .

محسن با دلخوری پیش رضا می‌آید .

محسن : سلام داداش ! چطوری داداش ؟!

رضا : سلام . خوبم داداش ! چه خبر داداش ! آبجی ریحانه چطوره ؟

محسن : آبجی ریحانه هم خوبه داداش ! فقط این فرهاد خیلی داره میره رو اعصاب . کاشکی از زندون آزاد نمیشد داداش !

رضا : مگه چیکا کرده ‍؟

محسن : هی غر میزنه . من میخوام به راه راست هدایتش کنم ولی قبول نمی‌کنه .

رضا : عیبی نداره . بگو بیاد کارگا خودم باهاش حرف بزنم سر به راه شه . مشکل دیگه ای هم داری ؟

محسن : آره داداش ! این سعیدمونم چند روز با بیتا میره بیرون چیپس میخورن . آخه این پسره کی میخواد بفهمه چیپس واسه بدن ضرر داره ؟!

رضا : ای بابا . خب به سعیدو بیتام بگو بیان کارگا بهشون کار بدم . اگه هم قبول نکردن خودم دستی 200 تومن میدم تا متنبه شه  !

- این داستان شاید ادامه داشته باشد . 

- بعدا نوشت : شرمنده از اونجایی که من اسما یادم نمی مونه مرضیه و ریحانه رو اشتباه نوشتم . حالا چه فرقی می کنه ؟!

آقا جان یکی نیست به ما بگوید تو که حال و حوصله‌ی وبلاگ داری نداری غلط می‌کنی برای خودت وبلاگ داشته باشی . بچه ات ( همین بلاگمان را می‌گویم بابا !) را ول کرده‌ای به امان خدا . یک وقت نمی‌گویی از کمبود محبت برود معتاد شود  . یا چه میدانم برود با یک وبلاگ دیگه یواشکی دوست بشود و لاو بترکاند و ... . ای بلاگ جان خودت حلالمان کن . از همه‌ی دوستانی که هستن و یا ناپدید شدن ! هم پوزش می‌طلبیم که انگار نه انگار ، نه کامنتی گذاشتیم نه سری زدیم . انشااله که جبران کنیم . همین چهار تا خواننده ای هم که داشتیم پرید .

 همون طور که خودتون می‌دونید وبلاگ ما فرق می‌کنه با یه سری از این وبلاگای خاله زنگی . میگین نه ؟ حالا با توجه به رسیدن فصل امتحانات ما بر آن شدیم تا کمکی هر چند کوچیک در پیشبرد اهداف درسی  و نایل آمدن به درجات رفیع علمی آموزشی و فتح قله های .... اینا ! بکنیم . باید بگم که این روش پاس کردن دروس طی سالهای متمادی از هر جهت مورد آزمایش قرار گرفته و درصد بالایی از آزمایش کنندگان به نتایج مطلوبی دست یافته اند . برای سهولت در بیان این روش ما آن را به شکل یه الگوریتم در آورده ایم تا فهم آن آسان تر شود . فرض می‌کنیم که یک ترم 15 هفته باشد . و هر هفته میانگین 5 موضوع درس داده شود .

1 – شروع ترم

2 – تعداد هفته های مانده به امتحانات =   Nو درسهای نخوانده شده =  S

3 – N = 15 و S=0

   N = N – 1-4

5 – S = S +5

6 – اگر N>=1   آنگاه برو به 4 وگرنه برو به 7 .

7 – بدبخت شدیم ، یه هفته دیگه بیشتر وقت ندارم !

8 – نذر و نیاز و قربانی و جادو و جنبل و ...

1-8 اگر درس سه واحدی باشد مرغ و گوسفند جواب نمیدهد . گاو نیاز داریم !

9 – مقداری معجزه + تقلب + پاچه خواری استاد + و ...

10 – درس به طور معجره آسایی پاس شد !

11 – ترم بعد

12 – برو 2 .

13 – پایان

همان طوری که میبینید ما در اینجا درون حلقه گیر کرده ایم !

-     -  اساتید محترم  لطفا اشکال از الگوریتم ما نگیرند اصلا پذیرفته نیس !

-      -  همچنان اصاب ندارم هااااااااااااا

چند وقتی بود گوشی عزیرتر از جانم یه جورایی داشت بازی در می آورد . موقع اس مس نوشتن باید متوسل به هزار جور جنگولک بازی می‌شدم تا دو کلمه بشه نوشت . دکمه هشتش اگه حال داشت کار میکرد وگرنه که هیچی . ولی خب بنده خدا نمی دونست که با کی طرفه . هر موقع این جوری میشد با کیبرود کامپیوتر می‌تایپیدم بلکه این روش کم شه دیگه خودشو لوس نکنه  . چند روزی به همین منوال گذشت .دیدم این جوری نمیشه . باید یه فکر اساسی میکردم . 

طیق یه سری آنالایزی ! که خودم کردم به این نتیجه رسیدم که یحتمل ایراد از قاب گوشیمه . آخه یکی دو مورد سابقه افتادن رو آسفالت خیابونو داشت ! گفتم میبرمش جای یه موبایل فروشی قابشو عوض کنه . خب . همون طوری که می‌دونید گوشی من یه نموره خطرناکه !!! مموری مو که باید در میارودم ولی یه چیزایی روی حافظه خود گوشی بود  باید  حذف میشد ! خب اینم از این . بعدش گوشی رو برداشتم خوشحال و خندون رفتم تو یه مغازه ای گفتم آقا یه قاب بنداز رو این . بی زحمت زود که ما عجله داریم ! طرف گف این باید تست بشه معلوم نیس که از قابش باشه .حالا فردا یه زنگ بزن .  من گفتم ای بابا . باشه   خدافظ .

ای خدااااا . چقدر بی گوشی بودن سخته . تازه یه سیم کارت بدون سندم !!! جور کرده بودیم هااا. ای بابا حالا چطوری اس بازی کنیم .هیچی دیگه فرداش زنگ زدم گفتم آقا این درست شد ؟ طرف گفت نه . این از قابش نیس . احتمالا از کی پدشه حالا بذار باز تستش کنم عصری باز زنگ بزن خدافظ ! منم گفتم باشه . باز عصر زنگ زدم گفتم آقا این چی شد ؟ گفتم این از کی پدشم نیس . احتمالا از برد اصلیته . این به نیمی دونم کجاش ولتاژ کم میرسونه . منم گفتم ای بابا . من خودم مهندس الکترونیکم ! اون وقت میخوای سر من کلا بذاری ؟ البته هنوز مدار 1 رو پاس نکردم هاااا . یعنی میکنم هااااا . یعنی امیدوارم بکنم هاااا. یعنی احتمالش هست هاااا. برای پاس شدن مدار 1 جمعیت اجماعن (؟) بلند صلوات !!! 

خلاااااااااصه . حالا بگذریم که  چقدر خرج  رو دستم گذاش ولی شما اگه یه روز گوشیتون طوریش شد ببرین یه جا که مطمئن باشه . آره جانم .